هنر خوشنویسی در ایران یکی از اصیل‌ترین و ماندگارترین شاخه‌های هنر اسلامی–ایرانی به‌شمار می‌رود که ریشه‌های آن به سده‌های نخست پس از ورود اسلام بازمی‌گردد. ایرانیان با پذیرش خط عربی، به‌تدریج آن را با ذوق زیباشناختی سنت‌های فرهنگی خود دگرگون کردند و زمینه‌ساز پیدایش شیوه‌ها و خطوط مستقل شدند. از خط کوفی در کتیبه‌های اولیه تا شکوفایی خطوط نسخ و ثلث در دوره‌های میانی، و در نهایت ابداع و تکامل خط نستعلیق در دوره تیموری و صفوی، خوشنویسی در ایران همواره پیوندی عمیق با ادبیات، مذهب، معماری و هویت فرهنگی داشته‌است. نستعلیق، که به عنوان «عروس خطوط اسلامی» شناخته می‌شود، به‌عنوان برجسته‌ترین دستاورد ایرانیان در این حوزه، تجلی هماهنگی میان معنا و صورت به‌شمار می‌آید و خوشنویسی را از یک ابزار نوشتاری به هنری مستقل و اندیشه‌محور ارتقا داده‌است.