این نقاشی با ابعاد ۱۳۰ در ۱۱۴ سانتی‌متر تصویری از پل قدیمی موستار است؛ بنایی که در قرن شانزدهم میلادی به دستور سلطان سلیمان قانونی و به دست معمار عثمانی، خیرالدین، ساخته‌شد و طی قرن‌ها به نمادی از همزیستی اقوام مسلمان و مسیحی بالکان که در دوسوی آن می‌زیستند بدل شد. تخریب عمدی این پل در جریان جنگ بوسنی (سال ۱۹۹۳ میلادی)، فراتر از ویرانی یک بنای تاریخی، به منزله نمادی از فروپاشی همزیستی اقوام و ادیان بود. پل موستار در سال ۲۰۰۴ با همکاری بین‌المللی و تحت نظارت یونسکو، با مشارکت کشورهایی چون ترکیه، ایتالیا و هلند، بازسازی شد. از همین رو، یونسکو این پل را نه‌تنها به‌عنوان یک اثر تاریخی، بلکه به‌مثابه نماد بازسازی پس از جنگ و آشتی فرهنگی در فهرست میراث جهانی ثبت کرده‌است.

این نقاشی در همان سالی خلق شده‌است که پل موستار تخریب شد؛ زمانی که دکتر حبیبی معاون اول رئیس‌جمهور ایران بود و جمهوری اسلامی ایران، به‌عنوان یک کنشگر مؤثر در مناقشه بوسنی، تلاش می‌کرد از طریق ابزارهای دیپلماتیک در جهت مدیریت بحران و حمایت سیاسی–انسانی از مردم بوسنی ایفای نقش کند از این رو این نقاشی توسط عزب بگوویچ، رئیس جمهور وقت بوسنی، به ایشان اهداء شد.