نقاشی قهوه‌خانه‌ای، هنری برخاسته از دل مردم، آینه‌ای است که باورها، آرزوها و داستان‌های این سرزمین را بی‌‌پیرایه و بی‌تکلف بازمی‌تاباند. این شیوه از نقاشی، که در اواخر دوره‌ی قاجار و اوایل دوره‌ی پهلوی به اوج خود رسید، بر پایه‌ی روایت‌های حماسی، مذهبی و بزمی شکل گرفت و در مکان‌هایی چون قهوه‌خانه‌ها، زورخانه‌ها، تکیه‌ها و حسینیه‌ها جان گرفت. در این شیوه، اصول مرسوم نقاشی همچون سایه‌روشن و جزئیات دقیق کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. تصاویر ساده و صریح هستند و گاه زمان و مکان در آن‌ها معنای مرسوم خود را از دست می‌دهد و با تصورات و باورهای مردم منطبق می‌شود. این ویژگی‌ها، نقاشی قهوه‌خانه‌ای را به منبعی ارزشمند برای مطالعه‌ی جامعه‌شناسی و درک عمیق‌تر از باورها و اعتقادات ایرانیان در دوره‌ی معاصر تبدیل کرده‌است. هنر نقاشی قهوه‌خانه‌ای را می‌توان کارگاه آموزش مردم‌شناسی، هنر، باور، مبارزه و ادبیات دانست که نقال یا درویش همه این مضامین را در یک پرده به مخاطبان انتقال می‌دهد.