هنر نساجی و پارچه‌بافی از کهن‌ترین صنایع و هنرهای بشریت است. این هنر در ایران به عنوان سرزمینی که نخستین تمدن‌های بشری در آن شکل گرفته، قدمتی چند هزارساله دارد. با ورود اقوام آریایی به فلات ایران به ویژه در دوره‌های ماد و هخامنشیان به تکامل می‌رسد. کشفیات باستان‌شناسی در شوش و همدان بیانگر این رونق است. این هنر در دوران ساسانیان نیز از رونق برخوردار بود. پس از اسلام، در دوران سامانیان و ایلخانیان صنعت پارچه‌بافی پیشرفت فراوان داشت و در دوره‌ی صفویه به اوج شکوفایی خود رسید. چنانچه برخی از صاحبنظران این دوران را درخشان‌ترین دوره‌ی صنعت نساجی در ایران می‌دانند. در این دوره در شهرهای اصفهان و یزد کارگاه‌های پارچه‌بافی فراوانی وجود داشته‌است و تولیدات آنها به کشورهای اروپایی صادر می‌شد. با روی کار آمدن سلسله افشاریه و زندیه ابریشم‌بافی جای خود را به پارچه‌بافی زربفت داد در ابتدای دوره‌ی قاجار اگرچه در شهرهای اصفهان و یزد و کرمان پارچه‌های خاص بافته شد ولی همزمان با واردات پارچه‌های خارجی از اروپا و هندوستان هنر نساجی و پارچه‌بافی ایرانی همچون بسیاری از صنایع دستی دیگر تحت‌الشعاع قرار گرفت و دچار انحطاط شد.